Μενταγιόν με Κεφαλή Κριαριού

Ένα όμορφο και μοναδικό ασημένιο μενταγιόν με κεφαλή Κριαριού, με δύο φυσικούς πολύτιμους λίθους Γρανάδας για τα μάτια, πλαισιωμένο από μαιανδρικό μοτίβο. Για άτομα με εξαιρετικό στυλ και γούστο.

Το μέγεθος του μενταγιόν είναι: (28mm x 35mm – 1,1 ίντσες x 1,4 ίντσες)

Συμβολισμός Κριαριού

Τα κέρατα, σε ένα μεγάλο αριθμό μύθων και λαογραφίας είναι έμβλημα αισθησιασμού, αποφασιστικότητας, υγείας και ζωτικότητας. Ένας αρσενικός κριός αντιπροσωπεύει την αρρενωπότητα ενώ ο θηλυκός κριός αποτελεί την επιτομή της αναπαραγωγής και της αφθονίας. Η ελληνική μυθολογία αντικατοπτρίζει την ιδέα της αρρενωπότητας σε αφθονία με μορφές όπως οι Σάτυροι που είναι μισοί Κριοί και μισοί άνθρωποι, ο Δίας θηλάζει ένα Κριάρι του οποίου τα κέρατα έγιναν το Κερατοσκόπιο (προσθέτοντας τη μεταφυσική έννοια της αφθονίας, της διατροφής και της τροφής), ο ιερός κριός της Άρτεμης και το Κριάρι είναι μια όψη του Διόνυσου. Ο Βάκχος είχε ένα κάρο που το οδηγούσαν κριάρια. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Βάκχος και ο Διόνυσος είναι και οι δύο θορυβώδεις σεξουαλικά, οπότε ο Κριός μπορεί να προσφέρει το μήνυμα ότι χαλιναγωγείτε τον πόθο σας για κάτι πιο ήμερο.

Έπειτα υπάρχει ο Θώρ – ο Θεός των κεραυνών. Οι Κριοί επιλέχθηκαν για να σύρουν το πολεμικό του άρμα στη μάχη. Αν και είναι μύθος, η επιλογή του ανθρώπου να έχει τους κριούς τα ζώα που εμπιστεύεται ο Θεός των κεραυνών λέει πολλά για το πόσο ατρόμητοι μπορούν να είναι οι Κριοί. Το Χρυσόμαλλο Δέρας, είναι το δέρας από το χρυσό τρίχωμα ενός φτερωτού Κριού, το οποίο κρατούνταν στην Κολχίδα. Το δέρας είναι σύμβολο εξουσίας και βασιλείας. Το πραγματικό όνομα του Χρυσόμαλλου ήταν Χρυσόμαλλος και ήταν γιος του Ποσειδώνα.

Στην ελληνική μυθολογία ο Φρίξος  ήταν γιος του Αθάμαντα, βασιλιά της Βοιωτίας, και της Νεφέλης (μιας θεάς των νεφών). Η δίδυμη αδερφή του Έλλη και εκείνος μισούνταν από τη μητριά τους, Ινώ. Η Ινώ έφτιαξε μια ύπουλη πλοκή για να απαλλαγεί από τα δίδυμα, καβουρδίζοντας όλους τους σπόρους της Βοιωτίας για να μην αναπτυχθούν. Οι ντόπιοι αγρότες, φοβισμένοι από την πείνα, ζήτησαν βοήθεια από ένα κοντινό μαντείο. Η Ινώ δωροδόκησε τους άνδρες που έστειλαν στο μαντείο για να πουν ψέματα και να πουν στους άλλους ότι ο χρησμός απαιτούσε τη θυσία του Φρίξου και της Έλλης. Πριν σκοτωθούν, όμως, ο Φρίξος και η Έλλη σώθηκαν από ένα ιπτάμενο κριάρι με χρυσό μαλλί που έστειλε η Νεφέλη, η φυσική τους μητέρα. Η αφετηρία τους καταγράφεται ποικιλοτρόπως ως Φωτοστέφανοι στη Θεσσαλία και Ορχομενός στη Βοιωτία. Κατά τη διάρκεια της πτήσης τους η Έλλη λιποθύμησε, έπεσε από το κριάρι και πνίγηκε στον Ελλήσποντο (θάλασσα της Έλλης), αλλά ο Φρίξος επέζησε μέχρι την Κολχίδα, όπου ο βασιλιάς Αιάτης, ο γιος του θεού Ήλιου, τον πήρε μέσα και του φέρθηκε ευγενικά. δίνοντας στον Φρίξο την κόρη του,  Χαλκιόπη, για γάμο. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Φρίξος θυσίασε το κριάρι στον Δία και έδωσε στον βασιλιά το χρυσόμαλλο δέρας του κριαριού, το οποίο ο Αιάτης κρέμασε σε ένα δέντρο στο ιερό άλσος του Άρη στο βασίλειό του, που τον φύλαγε ο Λάδωνας, ένας δράκος που δεν κοιμήθηκε ποτέ.